Toepassings- en selectiecriteria voor slijpkogels van 92% aluminiumoxidekeramiek

Slijpkogels van 92% aluminiumoxidekeramiekDeze deeltjes zijn hoofdzakelijk gemaakt van aluminiumoxidepoeder, aangevuld met een kleine hoeveelheid metaaloxiden, en vervolgens gevormd door sinteren bij hoge temperaturen. Ze zijn bolvormig en verkrijgbaar in een breed scala aan maten, met gangbare diameters variërend van 0,5 mm tot 10 cm. Dit product kenmerkt zich door een hoge hardheid, uitstekende slijtvastheid, superieure chemische corrosiebestendigheid en een matige mechanische sterkte. De dichtheid ligt doorgaans tussen 3,6 en 3,7 g/cm³ en de Mohs-hardheid kan oplopen tot 9. Dankzij de stabiele kristalstructuur behoudt het een lage slijtage tijdens langdurige maalprocessen, waardoor verontreiniging van het gemalen materiaal wordt voorkomen.

Aluminiumoxide keramische maalkogels worden veelvuldig gebruikt in kogelmolenprocessen in industrieën zoals coatings, bouwmaterialen, chemicaliën en keramiek. Bij de bereiding van keramische glazuren kunnen ze de deeltjesgrootte van de materialen effectief verkleinen en ijzerverontreiniging voorkomen; in de cementindustrie worden ze gebruikt voor het malen van slakken en klinker; bij de productie van elektronische keramiek en magnetische materialen garanderen hun hoge zuiverheid en stabiliteit de kwaliteit van de gemalen poedermaterialen. Bovendien kunnen aluminiumoxide keramische maalkogels, dankzij hun uitstekende zuur- en alkalibestendigheid, een essentieel maalmedium vormen bij het nat malen van kleurstoffen, pigmenten en de positieve en negatieve elektroden van lithiumbatterijen.

Bij de selectie van hoogwaardige keramische slijpkogels van 92% aluminiumoxide moet rekening worden gehouden met diverse technische indicatoren. Ten eerste moeten het werkelijke aluminiumoxidegehalte en de volumieke dichtheid worden getest om te garanderen dat ze voldoen aan de 92%-samenstellingsnorm en het theoretische dichtheidsbereik. Ten tweede moet de slijtvastheid worden beoordeeld aan de hand van slijtagetests, waarbij doorgaans de slijtagesnelheid per tijdseenheid of het aantal gram materiaalverlies per ton slijpwerk als kwantitatieve indicatoren worden gebruikt. Daarnaast moet de gladheid en rondheid van het oppervlak worden gecontroleerd om scheuren, poriën of vormafwijkingen te voorkomen.